In de beginjaren van de euro gold de dalende rente op staatsobligaties als bewijs dat de muntunie naar behoren functioneerde. In 2007 konden Italië, Spanje en Frankrijk lenen tegen vrijwel dezelfde tarieven als Duisland. Tijdens de eurocrisis werd echter pijnlijk duidelijk dat vergelijkbare leenkosten geen garantie zijn voor blijvende stabiliteit.

De rentes in Italië, Spanje en zelfs Frankrijk, afgezet tegen Duitse Bunds, zijn terug op het niveau van vóór de crisis, zo blijkt ook uit de Chart of the week van DWS. "Dit weerspiegelt jaren van ingrijpende binnenlandse hervormingen in combinatie met Europese maatregelen om de werking van het monetaire beleid overeind te houden en financiële versnippering te voorkomen. Mario Draghi’s beroemde uitspraak uit 2012 dat hij “whatever it takes” zou doen, werkt tot op de dag van vandaag nog door. Ierland en Griekenland lagen destijds aan het infuus en beleggers meden staatsobligaties uit die landen als de pest maar die noteren inmiddels effectieve rentes die vergelijkbaar zijn met die van Oostenrijk en België”, aldus Ulrike Kastens, senior econoom Europa bij DWS.” Dat de renteverschillen de afgelopen tijd zo zijn geslonken, is niet alleen te danken aan de beleidsrust bij de ECB maar zeker ook aan onrust elders."

"De grootste onrust op de obligatiemarkten van de afgelopen jaren volgde op de Britse minibegroting van 2022 en speelde zich dus af in Londen en dus bijvoorbeeld niet in Lissabon. Nu ook de Verenigde Staten en Japan met begrotingsproblemen kampen, staan politieke toestanden in de eurozone in een iets milder daglicht", meent de econoom..

De recente begrotingsperikelen in Frankrijk zijn daar volgens Kastens een goed voorbeeld van. "Politieke verlamming, een regering die hervormingen doordrukt en de dreiging van meerdere moties van wantrouwen zouden vroeger vrijwel zeker hebben geleid tot snel oplopende renteverschillen. Ditmaal reageerde markten opvallend lauw. Niet alleen omdat de regering vermoedelijk niet aftreedt en er geen vervroegde verkiezingen komen, maar ook omdat beleggers zich afvragen waarom zij in paniek zouden raken van gedoe in de Assemblée Nationale als de dertigjaarsrente in Japan hevig schommelt en Washington onvoorspelbaar blijkt te zijn." Ook structurele hervormingen hebben volgens Kastens effect gesorteerd. Italië en Spanje ontvangen het meest uit het Europese herstelfonds. Daardoor is hun staatsschuld op het huidige niveau gekomen. Dat blijkt uit het feit dat beide landen inmiddels kleinere renteverschillen met Duitsland hebben dan Frankrijk.

“En buitenlandse beleggers zijn weer teruggekeerd,” stelt Kastens vast. "Uit cijfers van centrale banken blijkt dat het aandeel Franse en Italiaanse staatsleningen in buitenlandse handen de afgelopen jaren is toegenomen. Stabiliteit is tegenwoordig dus een heel betrekkelijk begrip want Europa vaart wel bij de problemen elders."