Nu we halverwege 2026 zijn aangekomen, ziet het wereldwijde beleggingslandschap er aanzienlijk anders uit dan begin dit jaar. De oorlog in Iran blijft de krantenkoppen domineren, maar de verschuivingen met de grootste gevolgen zijn structureel van aard. Mijn vooruitzichten voor de komende jaren zijn gebaseerd op drie kernovertuigingen: de Amerikaanse dollar zal waarschijnlijk verzwakken naarmate beleggers hun buitensporige blootstelling aan Amerikaanse activa trachten te verminderen; steilere rentecurves in ontwikkelde markten zullen worden aangedreven door stijgende begrotingstekorten; en de relatief sterkere prestaties van niet-Amerikaanse aandelenmarkten zullen ertoe leiden dat beleggers op zoek gaan naar kansen in markten met aantrekkelijkere activaprijzen.

Ronald Temple

Samen wijzen deze trends erop dat de periode waarin Amerikaanse activa bijna automatisch een uitzonderlijke positie innamen in wereldwijde portefeuilles, mogelijk een nieuwe fase ingaat. Dit is geen oproep om Amerikaanse activa te laten vallen, maar het suggereert wel dat beleggers opnieuw moeten beoordelen of hun portefeuilles te geconcentreerd zijn geraakt in één regio, één valuta en één dominant marktverhaal.

​Na een sterke stijging in 2021 en 2022 heeft de Amerikaanse dollar een groot deel van zijn winst weer prijsgegeven. Ik verwacht dat deze waardevermindering zich de komende jaren zal voortzetten als gevolg van toegenomen beleidsvolatiliteit, zorgen over de onafhankelijkheid van de Federal Reserve en hoge begrotingstekorten; al deze factoren zouden ertoe kunnen leiden dat wereldwijde beleggers vraagtekens zetten bij de relatieve aantrekkelijkheid van de munt. Dit is van belang omdat wereldwijde portefeuilles sterk geconcentreerd zijn geraakt. Amerikaanse aandelen vertegenwoordigen meer dan 60% van de MSCI All Country World Index, terwijl Amerikaanse obligaties goed zijn voor meer dan 40% van de Bloomberg Global Aggregate Bond Index.

Een zwakkere Amerikaanse dollar zou ook belangrijke gevolgen hebben voor de relatieve rendementen. Als de waardevermindering doorzet, zouden wisselkoerseffecten de rendementen op niet-Amerikaanse activa kunnen opdrijven. Tegelijkertijd betekenen de hoge waarderingen in de VS dat hogere disconteringsvoeten een negatiever effect zouden kunnen hebben op Amerikaanse aandelen dan op markten met minder hoge waarderingen. ​

Steilere rentecurves, hogere looptijdpremies

​In de ontwikkelde markten worden de vooruitzichten voor begrotingsdiscipline steeds uitdagender. In de Verenigde Staten zullen de begrotingstekorten van de federale overheid waarschijnlijk nog jarenlang hoog blijven. In Europa zullen de uitgaven voor defensie en aanverwante infrastructuur in de loop van de tijd toenemen, gefinancierd door grotere begrotingstekorten. Aangezien overheden in ontwikkelde markten steeds grotere bedragen aan financiering nodig hebben om hun begrotingsverplichtingen na te komen, zullen beleggers waarschijnlijk hogere rendementen eisen om rekening te houden met zorgen over de houdbaarheid van de schuld en het risico dat overheden op een gegeven moment zullen proberen de inflatie te stimuleren om de opgebouwde schuld te devalueren.

Voor beleggers in vastrentende waarden betekent dit dat de traditionele rol van staatsobligaties met een lange looptijd opnieuw moet worden bekeken. Looptijdbeheer, geografische diversificatie en gevoeligheid voor looptijdpremies zullen waarschijnlijk aan belang winnen. ​

h3> AI blijft de markten aansturen, maar de lat ligt hoog

​Het enthousiasme voor kunstmatige intelligentie heeft de prijzen van risicovolle activa in 2026 verder omhooggedreven. De investeringsboom in AI is reëel en de gevolgen ervan zijn aanzienlijk. Ik ben echter van mening dat de duurzaamheid van deze groei steeds meer ter discussie zal komen te staan. De kernvraag is niet of AI economisch van belang zal zijn, maar of de omvang van de huidige investeringen aantrekkelijke rendementen op het geïnvesteerde kapitaal kan opleveren. Aangezien de kapitaaluitgaven voor AI op buitengewone niveaus liggen, worden de verwachtingen die in sommige waarderingen zijn ingebed steeds veeleisender.

Voor beleggers luidt de boodschap: selectief zijn. AI blijft een krachtig thema, maar het volstaat niet langer om ervan uit te gaan dat elke blootstelling aan AI zich zal vertalen in aantrekkelijke langetermijnrendementen. Markten buiten de VS bieden mogelijk blootstelling aan technologische innovatie en winstgroei tegen aantrekkelijkere prijzen. ​

Herstel in de Eurozone: uitstel maar geen afstel

​Europa stond in 2026 op het punt van een economische opleving. De eurozone leek de kloof in de reële bbp-groei met de Verenigde Staten te gaan verkleinen, ondersteund door stijgende reële lonen, genormaliseerde energiemarkten en fiscale stimuleringsmaatregelen. Toen vielen de Verenigde Staten en Israël Iran aan, wat een wereldwijde stijging van de energieprijzen ontketende die Europa waarschijnlijk harder zal treffen dan welke andere grote ontwikkelde economie dan ook.

Bij het ingaan van 2026 waren de referentieprijzen voor aardgas sterk gedaald ten opzichte van de extreme niveaus die waren bereikt na de Russische invasie in Oekraïne, wat de vooruitzichten voor het bedrijfsleven en de huishoudens ondersteunde. Na de aanval op Iran stegen de prijzen echter weer, wat voor nieuwe tegenwind zorgde.

De stijging van de energieprijzen had wereldwijde gevolgen, maar Europa voelt deze uitdagingen scherper vanwege zijn afhankelijkheid van geïmporteerde energie. Het consumentenvertrouwen was vóór de oorlog met Iran langzaam aan het herstellen, geholpen door lage werkloosheid, een inflatie die terugkeerde naar de doelstelling van de Europese Centrale Bank en een gematigde reële loongroei. Sindsdien is het vertrouwen sterk afgenomen. Totdat de oorlog met Iran voorbij is, verwacht ik dat het consumentenvertrouwen in de eurozone onder druk zal blijven staan, gezien de kwetsbaarheid van de energievoorziening en de prijsschok die Europese huishoudens ondervinden. ​

De ECB staat voor een moeilijke afweging

​De Europese Centrale Bank heeft er nog een complicatie bij gebracht. Hogere rentetarieven zullen de energieschok in Europa niet oplossen, maar ze kunnen de economische activiteit drukken in een regio die al jaren te maken heeft met trage groei. De eurozone staat daarom voor een ongemakkelijke combinatie: hernieuwde, door energieprijzen aangewakkerde inflatiedruk, kwetsbaar vertrouwen en een strakker monetair beleid. Voor beleggers vraagt dit om selectiviteit in plaats van een brede regionale inzet. Bedrijven met prijszettingsvermogen, sterke balansen en blootstelling aan structurele uitgavenprogramma’s zouden beter gepositioneerd moeten zijn dan bedrijven die afhankelijk zijn van een snel conjunctureel herstel. ​

Defensie-uitgaven: het nieuwe industriële verhaal van Europa

​Een lichtpuntje voor de groei in de eurozone is de stijging van de defensie-uitgaven. Hoewel de toename van de Duitse defensie-uitgaven het meest opvalt, is de stijging van de defensie-uitgaven van de niet-Amerikaanse NAVO-leden al indrukwekkend. In de toekomst zouden de uitgaven voor defensie en aanverwante infrastructuur in de loop van de tijd meer dan verdubbelen als de niet-Amerikaanse NAVO-leden hun toezeggingen nakomen om 5% van het bbp te besteden aan defensie en aanverwante infrastructuur. Dit zou kunnen leiden tot aanzienlijke stijgingen in de industriële activiteit en investeringen in technologie, maar ook tot grotere begrotingstekorten.

In eerste instantie verwacht ik dat de traditionele industriële sector zal profiteren van de impuls door de defensie-uitgaven. Overtollige capaciteit in de auto-industrie kan binnen enkele maanden worden ingezet voor de productie van militair materieel, zoals gepantserde personeelsvoertuigen en tanks, waarbij veel van de oorspronkelijke werknemers aan het werk kunnen blijven. Op langere termijn zouden hogere investeringen in defensie en aanverwante infrastructuur de concurrentiepositie van Europa op technologisch gebied kunnen verbeteren en de productiviteitsgroei kunnen stimuleren. Europa heeft misschien niet hetzelfde marktbrede AI-verhaal als de Verenigde Staten, maar er is wel een zich ontwikkelend investeringsverhaal rond defensie, infrastructuur, industriële capaciteit en strategische autonomie. ​

Implicaties voor beleggingen

​De factoren die de outperformance van de VS op de wereldmarkten hebben aangedreven, verzwakken. Hoewel Amerikaanse aandelen nog steeds een premie in de waardering rechtvaardigen, zouden beleggers die overwogen zijn in Amerikaanse aandelen moeten overwegen hun kapitaal te herverdelen naar markten die kunnen profiteren van aantrekkelijke winstgroei, een zwakkere Amerikaanse dollar en aantrekkelijkere relatieve waarderingen.

Buiten de Verenigde Staten liggen de waarderingen aanzienlijk lager, wat betekent dat de verwachtingen voor winstgroei veel minder hooggespannen zijn. In Europa wordt het macro-economische klimaat op korte termijn bemoeilijkt door energieprijzen, een zwak vertrouwen en een strakker beleid van de ECB. Maar de beleggingsargumenten voor de langere termijn worden steeds geloofwaardiger, met name in sectoren die verband houden met defensie, infrastructuur, industriële vernieuwing en technologie-investeringen.

Ook reële activa zullen waarschijnlijk meer aandacht krijgen. Nu traditionele veilige havens in twijfel worden getrokken, kunnen beleggers op zoek gaan naar activa met prijszettingsvermogen in het geval van aanhoudend hogere inflatie. Infrastructuur is bijzonder aantrekkelijk, maar de selectie van de juiste effecten is cruciaal. Beleggers zouden zich moeten richten op infrastructuuractiva met contractueel vastgelegd prijszettingsvermogen en inflatiebestrijdende kenmerken, in plaats van alle infrastructuuractiva als even defensief te beschouwen.