Door Vincent MORTIER, CIO Amundi
 Vincent Mortier |
Eerste les: bepaalde activa die bekend staan als veilige havens hebben hun gebruikelijke rol niet vervuld. Op het hoogtepunt van de crisis presteerden staatsobligaties ondermaats, terwijl de dollar slechts licht steeg voordat hij weer naar af ging. En goud vervulde zijn traditionele rol niet. Wat wél standhield, waren hoogwaardige bedrijfsobligaties en de aandelen van bepaalde multinationals.
Deze ommekeer is niet onbelangrijk en zet twee structurele pijnpunten in de verf. Ten eerste blijft het traject van de overheidsfinanciën verslechteren en beseffen beleggers dat het vermogen van overheden om schokken op te vangen zonder hun kredietwaardigheid verder aan te tasten, afneemt.
Ten tweede, muntontwaarding: er worden steeds meer Amerikaanse dollars gecreëerd terwijl het aantal kopers van dollars stagneert. Met een tekort dat fors in de lift zit en een duidelijke wens van de Amerikaanse regering om de langetermijnrente op een beheersbaar niveau te houden - ongeveer 4 tot 4,2% op de 10-jarige obligatie - is de dollar, die dus waarschijnlijk verder zal verzwakken, de variabele die kan veranderen.
Relatief gezien, en in tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, zou Europa het beter kunnen doen. Niet dat het een toonbeeld van orthodoxie is, maar de eurozone heeft een gemiddeld lager schuldniveau dan de Verenigde Staten en bovenal een sterkere inzet om haar tekorten aan te pakken. Daarbij komt een concrete agenda die, als geheel, wijst op een belangrijke sprong voorwaarts: industriële soevereiniteit, 'Made in Europe', een Unie voor sparen en investeren en een herzien concurrentiebeleid. We zullen weliswaar moeten wachten om de werkelijke vooruitgang te beoordelen, maar de verschuiving in de filosofie, die duidelijk naar voren komt in toespraken en in discussies met de Europese Commissie, is reëel. Tweede les: de grote comeback van reële activa. Tegenover schuldpapier dat onbeperkt door overheden wordt uitgegeven, behouden aandelen een structureel voordeel: het aantal aandelen in omloop verandert nauwelijks. Ze zijn weer het tastbare actief bij uitstek. Goud volgt dezelfde logica, en we moeten ophouden het te classificeren als een grondstof; het is een alternatieve valuta, die als zodanig wordt verhandeld, en de argumenten om het aan te houden komen met name voort uit de voortdurende muntontwaarding.
Derde les: diversificatie is een must have, geen nice to have. Je hoeft alleen maar naar de top 20 van Amerikaanse beurskapitalisaties te kijken om te zien dat deze lijst, met uitzondering van Microsoft, elk decennium onvermijdelijk verandert. Blind inzetten op de winnaars van gisteren of vandaag (inclusief de 'Magnificent 7') gaat voorbij aan de snelheid waarmee bepaalde technologieën, met name AI, de kaarten kunnen herschikken. Bepaalde infrastructuur die vandaag wordt gebouwd, kan morgen verouderd zijn; cyberbeveiliging vormt, in combinatie met de opkomst van kwantumcomputing, een risico dat moeilijk in te schatten is. De revolutie in AI-toepassingen in de fysieke wereld moet nog komen en zal voor een ingrijpende verandering zorgen.
Dit is geen tijd voor paniek of euforie. Het vraagt om een helder optimisme: het afstemmen van de vermogensallocatie op een wereld waarvan de logica is veranderd. Diversificatie dus. Per geografische regio, per sector, per bedrijfsgrootte, per valuta. Gebaseerd op overtuigingen voor de lange termijn: de elektrificatie van de wereld zal bijvoorbeeld meer waarde creëren in de waardeketen dan de olie-industrie, zelfs als we alle ESG-overwegingen buiten beschouwing laten. Probeer ten slotte de winnaars van vandaag te onderscheiden van die van morgen. De Verenigde Staten blijven een belangrijke speler, maar zijn slechts een oppervlakkige winnaar in de huidige crisis. De winnaars van 2030 zullen zeker niet degenen zijn die we in 2026 begroeten en zouden net zo goed in Europa, China of India kunnen opduiken.
